Historia budowy elektrowni

Zanim pod koniec XIX wieku prąd przemienny podbił świat, jego wykorzystanie było możliwe tylko lokalnie, czyli w bezpośrednim sąsiedztwie pierwszych elektrowni. Nawet w przypadku pierwszych elektrowni prądu stałego, takich jak słynna elektrownia Pearl Street w Nowym Jorku (1862), energia mogła być przesyłana zaledwie na kilka kilometrów. Przyczyną ograniczenia był spadek napięcia w sieci energetycznej.

„Wojna energetyczna” pomiędzy prądem stałym i przemiennym została rozstrzygnięta na korzyść prądu przemiennego, ponieważ pozwalał on na przesył energii na większe odległości przy mniejszych stratach. Było to możliwe dzięki podniesieniu napięcia za pomocą transformatorów, co pozwoliło na przesyłanie prądu elektrycznego przy niskich stratach na duże odległości, a następnie ponowne obniżenie napięcia przed odbiornikami również przy użyciu transformatorów. Do prądu stałego nie było natomiast odpowiednich transformatorów. Umożliwiło to budowę scentralizowanych i wydajnych dużych elektrowni bezpośrednio przy źródle energii (np. elektrowni wodnych w górach lub węglowych w pobliżu kopalni odkrywkowej) i połączenie ich z odbiorcami końcowymi w czasami nawet bardzo odległych miastach.

Wytworzona energia elektryczna musi być natychmiast wykorzystana, jest to wymagane przez fizykę. Standaryzacja poszczególnych, odizolowanych sieci elektroenergetycznych do tego samego poziomu częstotliwości pozwoliła na ich połączenie w kontynentalne sieci przesyłowe. Stworzona w ten sposób duża pula konsumentów i producentów sieciowych pozwala na kompensowanie wahań w jednym obszarze przez przeciwstawne zmiany w innych obszarach. Duży ogólny system jest powolny, a więc bardziej odporny na zmiany. Jednocześnie umożliwiło to dostarczanie energii elektrycznej do dużych silników przemysłowych, sieci kolejowych, oświetlenia ulicznego i mieszkań, umożliwiając obniżenie kosztów energii elektrycznej dla wszystkich.

Od tych czasów, ze względu na „Economy of Scale” (ekonomię skali) celem stała się budowa coraz większych elektrowni. Jednostkowe koszty wytwarzania energii drastycznie spadły, prowadząc do coraz to nowych rekordów w zakresie efektywności. Tendencja ta jest wyraźnie widoczna, gdy spojrzymy na typowe duże elektrownie węglowe i olejowe z ostatnich 60 lat. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku typowa wielkość elektrowni wynosiła 300 MWel, w latach siedemdziesiątych już 600 MWel, a w latach osiemdziesiątych wzrosła do ponad 1000 MWel na blok. Natomiast w latach dziewięćdziesiątych nastąpiło odwrócenie tej tendencji. Wprowadzenie nowoczesnych elektrowni gazowo-parowych, rosnące wykorzystanie odnawialnych źródeł energii oraz efektywne wykorzystanie energii w elektrociepłowniach przemysłowych ponownie doprowadziło do decentralizacji produkcji energii elektrycznej. W ten sposób ponownie nastąpił wzrost produkcji energii blisko miejsc jej wykorzystania, zamiast w odległych dużych elektrowniach, i po raz pierwszy optymalna wielkość elektrowni ponownie uległa zmniejszeniu.

Żyjemy w partnerstwie
Znajdź swoją osobę do kontaktów.

Za sprawą około 30 oddziałów w Niemczech i Europie jesteśmy zawsze blisko klienta.
Zapraszamy do kontaktu. Jesteśmy do Państwa dyspozycji.

Szukasz kontaktu w swojej okolicy?
Po prostu wprowadź kod pocztowy.
Karte wird geladen...